CAMINO VERHAAL: THE HOSPITAL OF THE SOUL

Het is zes uur in de ochtend. Diverse telefoons gaan af. Krakende stapelbedden en plastic zakjes van medepelgrims die zich richting wastafels begeven voor het ochtendritueel. Net als gister heb ik migraine. De spanning van het grote avontuur zit in elke cel van mijn lijf en komt er op dag drie van mijn camino helemaal uit. Ik neem een Imigran neusspray. M'n laatste van de slechts twee die ik mee heb genomen uit Nederland. Want elk onsje telt in een rugzak op de camino. Ik bestel een kopje thee in de herberg waar ik overigens geen oog dicht heb gedaan vanwege de warmte en het eindeloze  gesnurk. Als het kopje thee er even later weer uit komt voel ik me nog beroerder. Pfffff….wat nu? Ik moet de herberg sowieso uit want die sluit tussen 8 en 13 uur. Ik kan net als gister gaan lopen met m’n zware rugzak maar het lijkt me geen optie voor vandaag. Ik voel me echt beroerd. Ik besluit mijn rugzak te laten vervoeren en heel rustig aan 10 kilometer  te gaan wandelen naar het volgende dorp, Castrojeriz. Ik boek een hotel in de hoop dat ik daar in de loop van de ochtend al terecht kan.

Om 11 uur arriveer ik in hotel Jacobus. Een vriendelijke dame staat me te woord. Als ik aangeef dat ik graag nu al op bed wil liggen omdat ik ziek ben, knikt ze me bemoedigend toe en gaat me voor naar de kamer. Een kamer voor mezelf, een bed met gestreken witte lakens, alleen de aanblik al…dat doet me goed! Als ik na uren slapen wakker word heb ik het steenkoud. Zelfs een warme douche helpt niet. De hoofdpijn is wel ietsje gezakt. Ik besluit op zoek te gaan naar een apotheek. Ik wil toch echt medicatie hebben voor het geval het morgen ook weer bingo is. Ergens in het dorp heb ik een bord gezien met een groen kruis. In mijn zoektocht zie ik ineens een ander uithangbord: THE HOSPITAL OF THE SOUL. Free entrance. Een oud pand met een mooie houten deur. Ik twijfel geen moment en ga naar binnen. Ik hoor prachtige rustgevende muziek. Het raakt me direct. De sfeer van het pand, diverse sfeervolle kamers met warme kleuren, overal kunst, de geur van wierook, oude houten beelden. In de verte staat een grote fauteuil in het volle zonlicht. Ineens rollen de tranen over mijn wangen. Die stoel staat er voor mij, voor mijn koude lijf! Ik ga zitten en zie dat ook de houtkachel in de hoek aan is. Het is er heerlijk warm. Ik voel. Ik huil. Ik luister. Er is helemaal niemand, alleen ik. Deze plek, dit moment, het voelt als een groot godsgeschenk. Dit is dé camino. Het geeft zoveel vertrouwen. St. Jacobus zorgt voor je op jouw camino. Dat is me ineens helemaal duidelijk.

Als ik helemaal opgewarmd ben ga ik het mooie ‘House of Silence’ verder verkennen. Er is zoveel te zien en te ervaren. Een prachtige, inspirerende plek. Wanneer ik naar buiten loop is mijn hoofdpijn verdwenen. Niet te geloven, helemaal weg. Echt waar!
Later die middag preek ik Mau, de initiatiefnemer van deze prachtige plek. Een bijzondere, wijze en liefdevolle Italiaan, die pelgrims graag een mooie plek wil bieden om naar binnen te keren. Dat is precies wat deze plek doet, een hemels paradijs.

Nadat ik met Mau de volgende ochtend nog een koffie heb gedronken in een barretje, vervolg ik vol vertrouwen en dankbaarheid mijn caminopad. Met een rugzak die ineens een stuk lichter voelt.

Camino de Santiago 2017